Ervaringsdeskundigen Micky en Daniëlle zijn erg geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog.
Zij doen samen een Prokkelstage bij Herinneringscentrum Het Apeldoornsch Bosch.
Ze krijgen een rondleiding en de gelegenheid hun eigen ervaringen te delen.
Mooi dat ze zelf het initiatief hebben genomen voor deze Prokkelstage.
Update – de ervaringen van Micky
Stel je voor dat je in de serre van je huis staat.
Vrachtwagens komen je terrein op rijden. Je weet dat het ss'ers zijn. Want ze hebben aangekondigd te komen.
Zonder zelf iets te kunnen doen zie je vol horror aan dat kinderen uit het grote gebouw recht tegenover je meegenomen worden. Sommigen gaan gedwee mee. Anderen begrijpen niet wat er gebeurd, en zij worden ruw behandeld.
Verschillende kinderen, en jij weet dat ze allemaal iets hebben. Een bijzonderheid waardoor ze niet mee konden doen in de maatschappij.
Doof.
Stom.
Een rolstoel.
Down syndroom.
Krankzinnig.
Jij, achter het raam van je serre, droeg zorg voor deze kinderen. Allemaal hebben ze één ding wel gemeen met elkaar.
Ze zijn joods. En buiten dat hebben ze ook nog eens allemaal een beperking. Iets waar ze helemaal niets aan kunnen doen.
Met lede ogen zie je toe hoe je zorgpersoneel het niet over hun hart kan verkrijgen deze kinderen in de steek te laten. Zij gaan mee, stappen in de vrachtwagens en kalmeren. Zorgen.
Liefdevol.
Wat zouden jouw eigen emoties zijn geweest als je dat had zien gebeuren?
Want je mag niets doen.
Behalve toezien hoe een kolonne vrachtwagens na een paar uur het terrein verlaat.
In één klap is het hele terrein leeg.
1200 mensen in totaal worden in Apeldoorn op een trein gezet. Richting Polen.
Bestemming Auschwitz.
En als je dan eindelijk, na wat na uren voelt, weer naar buiten durft te komen… Dan zijn kinderstemmen verstomd.
Hoor je geen gelach meer.
Geen spelletjes die gespeeld worden of ook maar een kleine hint van sportende kinderen.
De dansende kinderen voor je geestesoog zijn slechts je verbeelding.
Het niet joodse personeel en jij zijn achtergebleven, achtergelaten in het donker met alleen stilte als gezelschap.
Woensdag 4 juni heb ik het herinneringscentrum van het Apeldoornsche Bosch mogen bezoeken.
Het beeld dat ik hierboven heb geschetst is een beeld dat we vroeg op de dag eigenlijk al bespraken.
Philip Fuldauer heeft in de nacht van 21 op 22 januari 1943 ‘zijn kinderen’ op transport zien gaan.
75 kinderen in totaal.
Hij kon niets voor hen doen en moest achter het raam van zijn serre, dat uitkeek op het kindertehuis, toekijken.
Dit beeld heeft me de hele dag niet meer losgelaten en dus wist ik: daar moet ik over schrijven. De lezer proberen mee te nemen in hoe dat moet zijn geweest.
Daar, in zijn schoenen.
Ik vond het een indrukwekkende dag, waarin we met uit het verleden bijzondere mensen hebben mogen leren kennen.
Ik kan niet anders zeggen dan dat er een immens respect is gegroeid voor de zorgmedewerkers die ervoor kozen hun bewoners niet achter te laten en mee te gaan.
Mijn empathie gaat uit naar de zorgmedewerkers die dat niet konden omdat ze bang waren. Angst kan je hart in een greep nemen en die niet meer loslaten.
Wij zouden nu in het heden ook niet weten hoe we in zo’n situeatie zouden reageren.
Die beruchte nacht werden er1200 mensen opgehaald, niemand van hen keerde terug.
De enige herinneringen die over zijn gebleven is een korte film, gemaakt in de 30er jaren. Waarin je blije mensen ziet.
Mensen die volwaardig, op een voor hun veilige manier, waardevol konden en mochten zijn.
En de herinneringen van de zorgmedewerkers die achterbleven de nacht van 21 op 22 januari. Met verdriet, machteloosheid en leegte.
Ik wil de vrijwilligers die ons opvingen bedanken. We zijn fijn opgevangen, hebben mooie verhalen mogen horen en natuurlijk veel gepraat over hoe zoiets nou heeft kunnen gebeuren.
Dank jullie wel.
Lieve groet, Micky