Magische bus, koffers en spierpijn: zo danst Nina (30) samen met mensen mét en zonder beperking
Eerst pakt ze een koffer, dan stapt ze in een magische bus. Nina Wezenberg (30) staat elke ochtend vol plezier in de danszaal in Apeldoorn. Samen met negentien andere dansers – met en zonder verstandelijke beperking – repeteert ze voor een bijzondere voorstelling. „Het is vooral hartstikke leuk.”
Vera de Vries
Alle dansers zitten in een kring op de grond. Sommigen rekken hun benen, anderen leunen nog even achterover voor de warming-up. „Hoe gaat het met jullie?”, vraagt dansdocent Mironne Gerritsen (34) aan de groep.
Iemand in de groep gaapt luid. „Moe! Ik heb nog geen koffie gehad.” In de zaal klinkt gelach.
Nina Wezenberg (30) heeft vooral heel veel spierpijn. Het is al de derde dag op rij dat ze een hele ochtend en middag op de dansvloer staat. Toch heeft ze zin in de repetitiedag. „Vanochtend dacht ik: yes, ik ga weer dansen.”
Samen met tien andere dansers van Stichting Pierrot, die dans- en theateractiviteiten organiseert voor mensen met een verstandelijke beperking, staat Nina in de danszaal van Gigant. Daar repeteert ze met tien dansers van Joji School of Arts.
Ze krijgen les van choreografen Kirsten Hondorp (25) en Mironne van Introdans, een professioneel dansgezelschap uit Arnhem. Samen werken ze aan de voorstelling Er was eens….
‘Een wereld zonder grenzen’ staat op het roze shirt van een van de dansers van Stichting Pierrot. En dat is precies waar de voorstelling om draait.
Volgens Adolf Hanekamp, secretaris bij de stichting, worden mensen met een verstandelijke beperking vaak onderschat.
Samen op reis
„Wij zijn vaak zélf de beperking”, zegt hij. „Wij denken: dat kunnen ze vast niet. Maar ze kunnen juist ontzettend veel.” Hij ziet dat terug in de repetities. „Het is logisch dat ze door hun beperking niet alle instructies meteen kunnen verwerken. Maar tot de verbeelding spreken helpt enorm.”
Door de bewegingen te koppelen aan een verhaal, onthoudt deze groep de danspassen een stuk beter, is het idee.
Zo gaat de dansgroep samen op reis. Eerst pakken de dansers een koffer, die ze aan elkaar doorgeven.
Later stappen ze in een bus, en zwaaien ze met vloeiende bewegingen uit het raam.
Magische bus
„Stap maar in”, instrueert Gerritsen de dansers. „En zoals jullie weten wordt de bus magisch en gaan we in twee rijen uiteen. Ons hele lijf moet dansen. Niet alleen onze ledematen.”
De dansers werken met duo’s en ondersteunen elkaar tijdens de repetities. „We hebben allemaal een maatje”, zegt Andrea den Besten (51), die wekelijks danslessen volgt bij Joji School of Arts. „Zo helpen we elkaar een beetje op weg.”
Den Besten is een stuk ouder dan de rest van de groep. „Daarnaast is mijn gezondheid niet altijd te best. Fysiek is dit best een uitdaging voor mij. Maar dat past juist wel bij het thema van deze voorstelling. Iedereen kan meedoen in deze inclusieve groep.”
Ook de choreografie zelf is tot stand gekomen door samen te werken. Zo kregen de dansers opdrachten mee om hun favoriete vakantiebestemming uit te beelden. Deze bewegingen hebben de docenten van Introdans verweven in de choreografie.
Na een paar uur bewegen is de spierpijn in Nina’s schouders en benen als sneeuw voor de zon verdwenen. De vreugde tijdens het dansen overheerst. „Morgen nog een keer oefenen en dan gaan we ertegenaan. Het is vooral hartstikke leuk om mensen te leren kennen.”
Op zaterdag 6 juni is de voorstelling te zien in de Zwitsalhal in Apeldoorn.
van 10.30 tot 12.15 uur
11.00 uur start de voorstelling